Agathe Chaigne
"Het is aan mij om te beslissen wat ik doe en wanneer. En dat maakt het verschil."
Als celbioloog ben ik gedreven om te snappen hoe cellen, en in het bijzonder stamcellen, zich delen. Toen ik begon met mijn onderzoeksgroep, richtten we ons vooral op een specifieke fase van celdeling om te begrijpen waarom dit gaat zoals het gaat en hoe dat mechanisch werkt. Nu zijn we druk bezig om te leren wat de gevolgen hiervan zijn voor het leven van de cel. We verbreden onze scope om te kunnen bevatten hoe verschillende cellen dezelfde mechanismen gebruiken om zich op wisselende manieren te splitsen.
Team science
Ik ben nogal sociaal. Ik ontmoet overal mensen en we praten over van alles en nog wat. Daardoor blijf ik nadenken over wat ik wil onderzoeken. En misschien is het raar, maar een van de favoriete aspecten van mijn werk is het schrijven van subsidieaanvragen. Iets dat volgens mij bij veel mensen behoorlijk wat stress oplevert. Ik vind dit deel van mijn werk juist fijn, om er dan echt voor te gaan zitten en na te denken en te fantaseren. Door de subsidies die ik in de laatste jaren heb binnengehaald, heb ik nu een solide onderzoeksgroep.
Mijn groep is superdynamisch en heeft precies de juiste omvang voor mij: groot genoeg om verschillende standpunten en interactie te waarborgen, en klein genoeg om altijd goed te weten wie waar mee bezig is. Wetenschap kan zo nu en dan best frustrerend zijn, maar we hebben ook veel lol samen – er komen regelmatig mensen bij me langs voor een praatje. Op vrijdag spreken we elkaar tijdens de departmentsborrels, de ideale manier om contact te houden met een breed scala aan collega’s.
Ik kon mijn focus verleggen van het oprichten van mijn eigen onderzoeksgroep naar andere verantwoordelijkheden
Professionele groei en ontwikkeling
Ik heb me ontwikkeld van een beginnende docent tot een ervaren groepsleider en voel dat ik nu stevig met beide benen op de grond sta. Ik heb nu een veel beter inzicht in hoe de universiteit als geheel functioneert. Ik word gestimuleerd om de dingen op mijn eigen manier te doen. Zo kon ik mijn focus verleggen van het oprichten van mijn eigen onderzoeksgroep naar andere verantwoordelijkheden. Nu leid ik de wekelijkse departementsvergaderingen en begeleid ik technologische veranderingen door middel van aanbestedingen voor nieuwe apparatuur. Ik zou dit niet hebben gekund toen ik net was begonnen met mijn werk in Utrecht. Ik heb ook een meer coördinerende rol opgepakt als informele mentor voor startende academici. Ik krijg veel vragen van studenten en starters over zaken zoals parttime werken. Veel vrouwen in de academische wereld zijn bezorgd dat het krijgen van kinderen hen hun carrière gaat kosten. Ik denk dat mensen me dit soort dingen vragen, omdat ik hier heel open over ben. Ik ben een van die vervelende mensen geworden die de hele tijd over hun kinderen praten.
Kennis delen
Omdat mijn rol zich ontwikkelt, breng ik minder tijd in het lab door, maar ik ben nog steeds zeer betrokken bij het onderzoek. Mijn groep bestaat nu uit drie PhD kandidaten, een postdoc en drie Masterstudenten die allemaal erg slim en toegewijd zijn. Onze samenwerking helpt mij om mijn onderzoek te verbeteren. Mijn eerste PhD kandidaat gaat binnenkort promoveren!
Ik was bezorgd dat ik achter zou gaan lopen, maar dat gebeurde niet
Equity, Diversiteit en Inclusie
Ik heb behoorlijk veel vrijheid om te beslissen wat ik wil doen, zowel wat betreft mijn onderzoeksfocus als bredere zaken. Ik koos ervoor om in de facultaire Equity, Diversity and Inclusion (EDI) commissie en werkgroepen mee te werken. Het is belangrijk om iemand in het departement te hebben die dit soort zaken op zich neemt en het sluit erg goed aan op mijn interesses. Ik waardeer dat Nederland in het algemeen, en de community van de Universiteit Utrecht in het bijzonder, erg open en tolerant zijn. Ik denk niet dat de EDI issues waar ik in geïnteresseerd ben specifiek Nederlands of Europees zijn. Dat minderheden moeilijk toegang hebben tot van alles en dat vrouwen minder machtsposities bekleden, speelt overal.
Werk-privé balans
De werk-privé balans bevalt mij enorm. Dat is niet te vergelijken met hoe dat op andere plekken is. Hier is het doodnormaal dat collega’s, van welk geslacht dan ook, ouderschapsverlof opnemen of hun werktijden aanpassen. Als moeder van twee jonge kinderen is het fantastisch om flexibel te kunnen zijn. Ik mag mijn eigen tijd indelen. Toen mijn dochter vier werd en ging sporten, begon ik wekelijks een middag vrij te nemen. Nu gebruik ik die middag ook vaak om zelf te gaan ijshockeyen.
Het duurde even voordat ik me echt op mijn gemak voelde deze flexibiliteit te benutten. Ik was bezorgd dat ik achter zou gaan lopen, maar dat gebeurde niet. Sterker nog, ik voel me veel relaxter. Natuurlijk, als ik onderwijs moet geven, is er weinig ruimte voor flexibiliteit en dat is prima. Al mijn andere werk plan ik zelf. Niemand hijgt me in mijn nek. Dat soort druk voel ik totaal niet.
Dat gezegd hebbende, denk ik dat je in de academische wereld altijd een zekere druk voelt – niet van mensen of het management, maar gewoon van het systeem zelf. Je bent altijd bezig met publicaties en financiering. Je kan altijd een subsidieaanvraag schrijven of nog een artikel lezen. Maar uiteindelijk is het aan mij om te beslissen wat ik doe en wanneer. En dat maakt het verschil.
dr. Agathe Chaigne
Universitair docent