Wie is wie?

Derrida
Feyerabend
Van Fraassen
Frankfurter Schule
Franse Filosofen
Foucault
Haack
Kuhn
Lacan
Lakatos
Nietzsche
Popper
Postmodernen
Rorty
Wiener Kreis
Wittgenstein

Externe links

 

De Franse filosofen

Koyre Het idee van de wetenschappelijke revoluties baseert Kuhn op het werk van zijn leermeester, de Franse filosoof Alexandre KoyrÚ (foto). Op deze manier mengt het Franse denken zich definitief in het Angelsaksische debat. KoyrÚ behoort tot een grotere groep Franse denkers die zich geconfronteerd ziet met het afstervende spiritualisme en de opkomst van het fascisme in Europa. De fenomenologie, het marxisme en het werk van Hegel vormen het houvast van de groep waartoe veel bekende namen (gaan) behoren: Lacan, Merleau-Ponty, Bataille, Sartre, LÚvinas, Foucault en Derrida. De onderlinge verschillen tussen deze filosofen zijn groot. Hun gezamenlijk kenmerk is echter dat zij allen (zij het op verschillende manieren) het idee van discontinu´teit uitwerken. Zij reageren daarmee op het subjectcentrisme dat de grondslag vormt van de moderne Angelsaksische wetenschap. Zij verwijten de moderne wetenschap dat deze de individuele mens te zeer een centrale betekenisgevende plek toekent. Zij stellen dat de mens veel meer gedetermineerd is dan hijzelf wil toegeven. De mens is weliswaar uitgerust met een 'denkapparaat' maar dat vormt niet alleen zijn sterke kant. De zwakheid van het apparaat is (dialectisch gesproken), dat het niet niet kan denken, waardoor het genoodzaakt is om betekenissen toe te kennen ook al zijn deze feitelijk onwaar - of erger nog: tegen de waarheid gericht. De wetenschap zelf heeft volgens hen een autonome positie. Dat betekent dat de kennis die wetenschappers verzamelen altijd provisorisch is. Eens in de zoveel tijd ontstaat zodoende een breuk (discontinu´teit) in de gevestigde wetenschap. Kuhn laat dit proces van discontinu´teit zien in de vorm van de steeds terugkerende wetenschappelijke revoluties. Na verloop van tijd raakt de waarheid van de wetenschappers gericht tegen de waarheid van de wetenschap zelf met als gevolg een nieuwe revolutie.

De kwestie van de ontwikkeling van de wetenschap volgens het idee van continu´teit waarin de kennende mens centraal staat (de Angelsaksiche optie) dan wel het idee van de discontinu´teit, waarin de relatie met de (autonome) kennis centraal staat (het Franse denken) zet zich voort als een tweetal wegen in het wetenschapsfilosofisch debat. Het idee van de continu´teit gaat verder in de personen van Imre Lakatos en Paul Feyerabend.