Een veelbelovende vernieuwing - Ina de Gaay Fortman

Twintig  jaar geleden, bij de start van het nieuwe millennium, deden mijn man Bas  en ik onze intrede in het Utrechtse. Bas als parttime hoogleraar ‘Politieke economie van de mensenrechten’ en ik als zijn partner. In de begroetingsbijeenkomst voor een aantal nieuw benoemde hoogleraren vroeg Maria Erkelens, bestuurslid, mij of ik lid wilde worden van ‘de Krans’, Vereniging van Partners van Hoogleraren. Ik dacht aan theekrans en “niet doen”, maar  ik vond Maria zo aardig dat ik “ ja” zei. Ik heb er nooit spijt  van gehad. Later vernam ik dat krans (corona)  is afgeleid van de krans om de zon, symbool van de Universiteit Utrecht.

Dit jaar bestaat deze Vereniging - nu Genootschap van Professoren, Emeriti en Partners - honderd jaar. Er stonden deze zomer mooie activiteiten op het programma om dit  te vieren, maar helaas is alles  afgelast vanwege Corona.  

Ik geef een paar persoonlijke impressies. Bij mijn aantr eden werd duidelijk dat de Partners boeiende activiteiten organiseren zoals museumbezoek, interessante excursies, bezoek  aan een universiteits-instituut, een boekenclub en een feestelijke decemberavond.  Die activiteiten zijn er nog steeds. Toen had ik er weinig tijd voor want ik werkte nog als lerares Nederlands, maar daarna heb ik me toch flink in het partnergebeuren gestort.

Bij de Decemberavond, ieder jaar weer een verrassend mooi gebeuren met een cultureel programma en een diner, vroeg alweer Maria Erkelens me of ik iemand wist die de boekenclub kon leiden. Nu ben ik neerlandica en literatuurliefhebber, dus ik kon zeggen: dat is precies waaraan ik het liefst bijdraag. Deze boekenclub bestaat nog steeds. Het is een enthousiast leesgezelschap met liefde voor literatuur en interesse  voor elkaars visie daarop.

Åse van der Grind, kunsthistorica en motor van de Museumclub, vroeg me of ik mee wilde doen in  het  clubje  voor het uitdenken en organiseren van bezoeken aan musea of een galerie. Mooi en dankbaar werk, gevolgd door bezoek aan prachtige tentoonstellingen. Hier doken voor het eerst partners van de partners op.

Opeens vroeg weer Maria of ik in het Bestuur van ´de Profpartners´ wilde komen. De Museumclub moest worden afgezegd en daarna volgden drukke tijden als bestuurslid/secretaris. Ik heb er veel opgestoken en vriendschappelijke contacten eraan overgehouden.

Het was ook een moeilijke periode omdat de maatschappij veranderde en de aanwas van nieuwe leden niet vanzelfsprekend was. Er kwam een andere generatie vrouwen. Er is nu een  bestuur waarin beide categorieën, hoogleraren aan de Universiteit Utrecht en partners lid zijn van bestuur en Vereniging. Met dit in de universiteit geïntegreerde genootschap kunnen we nog jaren vooruit. 


Ina de Gaay Fortman