Belevenissen tijdens de lockdown - Annemarie & Bert van Zutphen

Corona-tijd in Spanje

Toen duidelijk werd dat het coronavirus ook Europa niet links zou laten liggen, waren het vooral Italië en Spanje die hierdoor het zwaarst geraakt werden. Voor wat Spanje betreft hebben wij dat van nabij kunnen meemaken. Begin maart vetrokken we vanuit Nederland voor een korte vakantie naar Benitachell. Tijdens ons verblijf daar werd de berichtgeving omtrent corona allengs grimmiger en twee dagen voor onze geplande terugreis ontvingen we het bericht dat onze vlucht geannuleerd was. Aanvankelijk dachten we nog dat de vluchten met een paar weken wel weer hervat zouden worden, maar dat bleek een misrekening. Pas eind juni, vier maanden na onze aankomst in Spanje, en enkele geannuleerde boekingen verder, konden we weer een terugvlucht boeken die niet werd geannuleerd.  Gelukkig hadden we een redelijk comfortabel en veilig (coronaproof) onderkomen en hoefden we geen gebruik te maken van de door de ambassade georganiseerde vluchten voor gestrande reizigers. We besloten om er maar het beste van te maken. Deze tijd was voor ons bijzonder, omdat we hierdoor iets van de strenge lockdown zoals de Spanjaarden die beleefden van dichtbij meemaakten.

Annemarie en Bert van Zutphen

Het aantal personen waarbij besmetting met het corona-virus werd vastgesteld steeg van ongeveer 11.000 half maart naar meer dan 200.000 eind april. Het aantal dodelijke slachtoffers was toen ruim 25.000. Dat deze aantallen in de daaropvolgende drie maanden met minder dan 10 % stegen is vooral te danken aan de zeer strenge maatregelen die tijdens de afgekondigde noodtoestand door de Spaanse overheid werden genomen. Niet alleen werd al het vluchtverkeer van en naar Spanje stilgelegd, ook werd er verordend dat iedereen verplicht binnenshuis moest blijven. De enige uitzonderingen die daarop werden toegestaan waren voor vervoer naar (essentieel) werk of voor medische behandelingen en voor het vergaren van noodzakelijke levensmiddelen in de dichtstbijzijnde supermarkt.  En daar werd streng op toegezien. Zo moest bijvoorbeeld bij controle door de Guardia Civil met de kassabon aangetoond kunnen worden dat men op pad was voor noodzakelijke inkopen. Bij overtreding volgde onherroepelijk een bekeuring. Eigenaren van honden hadden geluk. Die mochten binnen een straal van 100 meter rond het huis een wandelingetje maken om de hond uit te laten.

Het werd stil op straat. En dat in een land waar de mensen gewend zijn om grotendeels buitenshuis te leven. Ontbijten onderweg naar je werk in een bar, lunchen in een restaurantje of chiringuito. Dat alles veranderde op slag.  Het sociale leven kwam vrijwel tot stilstand. En daarmee ook een belangrijk deel van de economie. Spanje werd hard geraakt. Het aantal werkelozen steeg tot ongekende hoogte. Het land snakte naar hulp van de EU om de ergste nood te kunnen lenigen.

Met ingang van 9 mei werd een aantal maatregelen enigszins versoepeld. Het was vanaf die datum toegestaan om in een straal van 1 km buiten de woning te wandelen of te sporten en boodschappen te doen (met mondkapje). Restaurants die een afstand van 1,5 meter konden garanderen, mochten op bepaalde uren weer open. Maar het openbare leven was nog aan zoveel restricties gebonden, dat er op dat moment nog slechts sprake was van een geringe verbetering. De meeste winkels bleven nog gesloten bij gebrek aan klanten. Pas in de maand juni, nadat de maatregelen verder versoepeld werden, kwam het sociale leven en daarmee ook de economie weer voorzichtig op gang. Het dragen van mondkapjes bleef verplicht in winkels, auto’s en publieke ruimten, maar niet op straat of in de natuur.

Daarmee brak er ook voor ons een betere periode aan. Tot die tijd waren we nog grotendeels aan huis gekluisterd en hebben we onze tijd besteed aan het opknappen van de tuin en enkele achterstallige onderhoudswerkzaamheden in huis. En, niet onbelangrijk, aan het opvijzelen van onze kennis van de Spaanse taal. Maar toen vanaf eind mei, begin juni er weer vrij gewandeld mocht worden in de natuur hebben we daar dankbaar gebruik van gemaakt.  Bijna dagelijks hebben we een mooie  bergtocht kunnen maken in het prachtig natuurgebied dat we ons achterland mogen noemen.

Al met al was het, ondanks de noodgedwongen beperkingen, een verrijkende ervaring.


Annemarie en Bert van Zutphen