‘Ze zeiden dat ik niet moest opgeven en door moest gaan’

Interview met Mahdi die steun kreeg uit het Noodfonds

De meeste studenten kunnen een vrij zorgeloos leven leiden en zich grotendeels concentreren op hun studie. Maar wat als je te maken krijgt met ziekte, oorlog in je thuisland of met andere onvoorziene omstandigheden die je in acute financiële moeilijkheden brengen? De Universiteit Utrecht biedt extra steun waar mogelijk. Zo ook via het Noodfonds. Met een bescheiden bijdrage uit dit fonds voor bijvoorbeeld boodschappen of huur, kunnen studenten toch hun opleiding afronden. 

Wie zijn deze studenten en wat is hun verhaal? Vandaag spreken we Mahdi Aghayee Meibodi, masterstudent Artificial Intelligence.

Wereld op zijn kop

In Iran leidt Mahdi een overwegend rustig leven. Hij woont met zijn ouders in Teheran, volgt een bacheloropleiding computertechniek, houdt van lezen en boeken verzamelen, en hij spreekt graag af met vrienden. Hij heeft bovendien iets om naar uit te kijken: hij gaat naar Nederland om aan de Universiteit Utrecht te studeren.

Maar dan weet Mahdi nog niet dat zijn wereld en die van zijn dierbaren enkele maanden na aankomst in Utrecht drastisch op zijn kop zou worden gezet. In februari 2026 beginnen de Verenigde Staten en Israël een oorlog tegen Iran. 

“De situatie liep al snel volledig uit de hand. Ruim drie maanden was ik afgesneden van iedereen in Iran; er was geen internetverbinding en contact met mijn ouders was onmogelijk. Ik was er kapot van en maakte me enorm veel zorgen. Op het nieuws zag ik gebombardeerde plekken vlakbij mijn ouderlijk huis. Maar ik kon niet nagaan hoe het met mensen ging. En het weinige nieuws dat ik kreeg, was niet goed: enkele van mijn vrienden waren er niet meer. Het was de engste tijd van mijn leven.” 

Ik sloeg maaltijden over om geld te besparen

Proberen te overleven

Met de internetverbinding stopt ook de mogelijkheid om geld over te maken naar het buitenland. De financiële steun die Mahdi van zijn familie ontving, stopt. Ondanks zijn bijbaantje in een supermarkt heeft hij het moeilijk. “Er rustte een enorme druk op me” – Mahdi pauzeert even om zijn emoties onder controle te krijgen – “Ik sloeg maaltijden over om geld te besparen en al mijn mentale energie ging naar het proberen te overleven.”  

Omdat hij lijdt aan depressie en angstklachten, heeft Mahdi regelmatig contact met zijn studieadviseur voor mentale ondersteuning en om hem te helpen zijn studie op koers te houden. Het is deze adviseur die hem vertelt over het Noodfonds en hem doorverwijst naar een studentendecaan.

Als je die kant van de mensheid eenmaal hebt gezien, verlies je hoop

“Toen ik hoorde dat er hulp beschikbaar was, gaf me dat zoveel hoop. Het heeft me echt gered. Het gaf me de mogelijkheid om een paar maanden rond te komen, in afwachting van hoe dingen zich zouden ontwikkelen. Anders weet ik eerlijk gezegd niet wat ik had moeten doen. Nu hoef ik niet meer te worstelen om te overleven en voortdurend bezig te zijn met de eindjes aan elkaar knopen. In de zomer kan ik meer werken en wat geld sparen.” 

De zorgen om zijn familie en vrienden en de financiële problemen daarbovenop, hebben Mahdi mentaal uitgeput. “Ik was voortdurend in paniek. Het geweld blijft je achtervolgen, het speelt altijd door je hoofd. Als je die kant van de mensheid eenmaal hebt gezien, verlies je hoop. Maar de steun van de universiteit heeft veel gedaan. Het hielp me om tot rust te komen en me weer op mijn studie te concentreren. Helaas zijn er, net als ik, ook veel andere studenten die te maken hebben met zaken waar ze totaal geen controle over hebben.” 

Onvoorspelbaar

“Gelukkig gaat het op dit moment oké met mijn familie en kan ik weer met ze praten; de internetverbinding is hersteld. Maar de situatie in Iran is nog steeds onvoorspelbaar. In Nederland is alles goed georganiseerd, met roosters en vooruitplannen. Maar waar ik vandaan kom, zoals je op het nieuws kunt zien, is niets te voorspellen, dus ver vooruit plannen heeft geen zin.” 

Mahdi dacht eraan om terug te gaan naar Iran om bij zijn familie te zijn. “Maar mijn moeder zei iets dat me is bijgebleven: ‘Elke keer als ik wakker word van bominslagen, is de gedachte die me rust geeft dat mijn zoon in ieder geval ergens veilig is’.” 

Niet alleen

“Voordat ik hulp kreeg van het Noodfonds, schatte ik mijn overlevingskansen op nul procent. Ik kon onmogelijk in mijn eigen onderhoud voorzien. Gelukkig stond ik er niet alleen voor. Naast de financiële steun hebben mijn studieadviseur en studentendecaan me bijgestaan en gezegd dat er hoop was. Ze zeiden dat ik niet moest opgeven en door moest gaan. En dat is precies wat ik probeer te doen.”  

Lees ook het verhaal van Zhiyang Chen, masterstudent Informatica