Next Stop: Jakarta - Salamah Agung

Wat zijn je mooiste herinneringen aan je studietijd in Utrecht?

Het eerste wat me te binnen schiet, is de stad zelf en de mensen. Iedereen was zo vriendelijk. Ik draag een hoofddoek, maar veel andere mensen ook. Het was fijn om niet anders te zijn dan anderen. En ik heb ook heel goede herinneringen aan het Minnaertgebouw, waar de faculteit Natuurwetenschappen zit. Voor wie het niet kent: het is een baksteenrood gebouw met een unieke, duurzame architectuur. Aan de buitenkant zie je nauwelijks ramen, maar de centrale hal kijkt uit op een grote vijver die regenwater opvangt en, in ieder geval in mijn tijd, ook voor de koeling van het gebouw zorgde. Ik vond het een fijne plek om alleen en in alle rust aan mijn promotieonderzoek te werken.

Wat betekent het alumni netwerk in Indonesië voor jou?

Ik help de afdeling alumnirelaties in Utrecht om Indonesische alumni bij elkaar te brengen en hun band met de universiteit levend te houden. Voor mij staat het netwerk symbool voor het feit dat we nog steeds deel uitmaken van de Universiteit Utrecht. De uni heeft een speciale plek in het hart van alumni over de hele wereld en ik ben er trots op alumnus te zijn. Ik wil dat anderen hetzelfde ervaren als ik destijds aan de Universiteit Utrecht, of beter. Daarnaast wil ik dat de overheid in Indonesië erkent hoe fantastisch afgestudeerden van de Universiteit Utrecht zijn, en dat ze een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan Indonesië.

Ik hoop de denkwijze van de studenten aan mijn faculteit positief te beïnvloeden, ze aan te moedigen de wereld vanuit verschillende perspectieven te bekijken en hun horizon te verbreden.

Je bent nu zelf alumni officer, wat vind jij belangrijk voor jouw alumni?

Ik ben oorspronkelijk opgeleid om onderzoek te doen als scheikundige, maar mijn ware passie bleek uiteindelijk het werken met jonge studenten te zijn. Ik geloof dat zij in de komende vijf tot twintig jaar grote dingen bereiken. De belangrijkste tijd om groots te denken is tijdens je studie. Sommige momenten in het leven komen nooit meer terug. Ik begeleid een programma dat studenten voorbereid om hun kansen in de toekomst te zien en te benutten. Ik hoop de denkwijze van de studenten aan mijn faculteit positief te beïnvloeden, ze aan te moedigen de wereld vanuit verschillende perspectieven te bekijken en hun horizon te verbreden. Alhoewel ik de indruk krijg dat deze generatie heel anders is dan de mijne. Ik vind ze soms wat doelloos. Maar ja, ook zij hebben recht op hun eigen pad.

Van welke aspecten van het leven in Jakarta geniet jij het meest? 

Dat is hoe dan ook de dynamiek van het leven in een grote stad: het snelle tempo van het nieuws, de beschikbaarheid van informatie, het feit dat je constant in beweging moet blijven. In Jakarta staat verandering gelijk aan groei. Als je stilstaat, raak je achterop. En iets alledaagser: ik vind ik de temperatuur hier wel heel fijn. Het wordt namelijk nooit kouder dan ongeveer 20 graden Celsius.

Hoe ziet een gemiddelde dag bij jou eruit?

Ik woon vlak bij de campus, en ruim kwartier lopen. Maar ik moet bekennen dat ik nooit lopend ga. Meestal neem ik de auto of de motorfiets. Dan kost het me vijf tot tien minuten. Op de faculteit Onderwijs werken we van half acht tot vier, en op vrijdag tot half vijf. Vaak lunchen mijn collega's en ik samen aan de grote ronde tafel in mijn kantoor. We houden van  potluck lunch, vooral als er iemand jarig is.

Als leidinggevende besteed ik vooral veel tijd aan mijn medewerkers en minder aan de studenten zelf. Ongeveer tien procent van mijn uren geef ik les: onderzoeksmethodologie, microteaching en curriculumontwikkeling. De laatste tijd ben ik aan het nadenken of ik niet toch ook parttime onderzoek zou moeten doen, zoals veel van mijn collega's doen.