Alumnus Bas den Heijer

Bas den Heijer
Bas den Heijer

MIJN LOOPBAAN ALS SOFTWARE ENGINEER

Bachelor:
Informatica, Wiskunde (2005 – 2007)
Master:
Applied Computing Science / Software Technology (tegenwoordig heet dat gewone Computing Science) (2007 – 2012)
Nevenactiviteiten:
Bestuur A–Eskwadraat; diverse medezeggenschapscommissies
Werkervaring:
Software Engineer bij ORTEC (sinds 2013)

Ik heb nooit spijt gehad van m'n studiekeuze.
Bas den Heijer

Al lang voordat ik wist wat het betekende werd me al regelmatig gevraagd: “Als jij groot bent ga je zeker informatica studeren?” Ik kon altijd goed opschieten met computers. Toen de kans zich aanbood heb ik dat ook braaf ingevuld op m’n studiekeuzeformulier. Typisch een mooie opmaat naar een vlotte teleurstelling en een vervroegde midlifecrisis, maar mij is dat allemaal bespaard gebleven.

Informatica zit in mijn hart. Ik weet nog toen ik in het eerste of tweede jaar voor het eerst las bij het vak datastructuren dat je een heap kunt opbouwen in lineaire tijd. “Dat kan nooit!” Maar het kan toch wel. Ik had tranen in m’n ogen; alsof je aan het toveren bent met informatie. Haast een religieuze ervaring. Ik heb nooit spijt gehad van m’n studiekeuze.

Nadat ik (uiteindelijk) afstudeerde heb ik uitgebreid de tijd genomen voor een carrière-gedreven keuzestressherkansing. Er is ruim tekort aan hooggeschoolde informatici in Nederland en de rest van de wereld en een ruim aanbod aan banen voor pas afgestudeerden in die richting. Maar welke is de beste? Ik vond het een heel naar luxeprobleem. Tip: publiceer niet je cv met je (onversleutelde) telefoonnummer erop. De recruiters die je daarmee aantrekt zijn hyena’s, die hebben niet het beste met je voor.

Na iets meer dan een jaar zonder veel beweging in de situatie besloot ik maar ergens te gaan werken terwijl ik op zoek was naar werk. Ik belande via via bij ORTEC in Zoetermeer. Het is nu 5 jaar later en ik heb eigenlijk nooit meer teruggekeken.

Bij ORTEC maken we computerprogramma’s ‘om de wereld te optimaliseren’. We knutselen aan treinroosters, bevoorradingsroutes, voetbalopstellingen, ticketprijzen, automatische warenhuizen, personeelsplanningen, alles waar we zin in hebben. Ondanks dat er zo veel aanbod is voor programmeurs, is het zeldzaam dat je je zo kunt bezighouden met academische uitdagingen. Het is qua werkzaamheden maar ook qua sfeer eigenlijk precies mijn masteropleiding maar dan als bedrijf.

Ik ben nu een ‘Software Engineer’, wat dat precies betekent is mij nooit echt duidelijk geworden. Een goeie dag voor mij is als ik een route-algoritme een paar procent sneller kan maken, een mooi software-ontwerp kan maken of als ik een collega kan helpen om een ingewikkelde bug te vinden. De andere dagen doe ik m’n best om de dingen niet erger te maken.

Sinds twee jaar ben ik ook een soort ‘meewerkend voorman’, waarbij ik een team leid zodat we nu samen de dingen niet erger gaan maken. Ik vermoed dat dat voornamelijk kwam omdat ik degene was die dat het minst beslist niet wilde doen, maar ik geniet inmiddels van de kans om ook met mensen te leren opschieten. Sterker, ik ben nog verder aan lager wal geraakt! Ik doe nu ook een parttime MBA aan de UvA. Dus weer terug in de studiebanken en tentamenzalen. Blijkbaar kan ik de ECTS-achtbaan nog niet achter me laten.

Ik hoop dat ik over 10 jaar nog steeds met toffe mensen snelle en mooie software mag maken, dat m’n nevencarrière als straatartiest van de grond is gekomen en dat nog steeds elke dag een schooldag is. Maar mijn echte droom is om mijn mijnenvegerrecord van 71 seconden te verbeteren.