Thx anyway

"Mam, ik kom het nu ophalen," appt de dochter.

"Uh?" app ik terug.

"Scriptie gestuurd om te printen. Ben r over 3 min."

Ik scroll door honderden berichtjes van de afgelopen week. Tussen foto's van geschifte katten, een golden retriever op een skateboard en de vraag hoe je een mosterdvlek uit een witte bloes haalt, moet dus een document staan. Welkom in de communicatie tussen moeder en student anno 2026.

Soms denk ik dat het leuk zal zijn om al die appjes op een dag uit te printen. Die eindeloze scroll met een geheel eigen grammatica en spelling. Om na te lezen hoe de kinderen veranderden van scholier tot bijna afgestudeerde. En hoe hun moeder reageerde: "Zie ik er soms uit of ik verstand heb van mosterdvlekken?"

Maar het zijn er domweg te veel.

Omdat ik in mijn studententijd mijn ouders nog belde – via een telefoon die aan de muur hing, met een schijf waar je je vinger in stak – is er niets bewaard gebleven van mijn uitwisselingen, behalve wanneer ik in het buitenland zat. Dan schreef ik brieven naar huis. Met een pen op papier. Die deed ik in een envelop, plakte daar een postzegel op – die ik eerst moest kópen, met echt geld – en bracht die naar een brievenbus. Een ritueel dat onze kinderen nooit hebben doorlopen.

Met de digitale post kwam er een eind aan de schoenendoos vol bewaarde brieven. Mijn moeder heeft ze nog allemaal. Die brieven uit Amerika, dichtgeplakt met tape omdat ik te veel blauwe lichtgewicht velletjes in de envelop propte.

Laatst kwam ik er eindelijk toe om eens in die schoenendoos te kijken. De brieven, netjes opengescheurd met een briefopener – "Wat is dat nou voor ding, mam?" – waren stuk voor stuk teruggestopt in hun envelop. Het was ontroerend te zien hoe ik hen in brieven waar de heimwee van afspatte op het hart drukte dat ik geen heimwee had. Om dan via een pijltje onderaan, op de achterkant nog een hartenkreet toe te voegen: "Aai voor Tijgertje."

Dat terugstoppen in de envelop – met poststempel – bleek handig. Ik vergat namelijk meer dan eens de datum te noteren. Nu kon ik al lezend mezelf enigszins wijzer zien worden. Pas na verloop van tijd informeerde ik ook eens naar de ontvangers. "Hoe was jullie vakantie?" Het inzicht dat ouders ook mensen zijn kwam met de jaren.

Maar die appjes met hun afko's – wtf, ff weg, 0% – zijn goed beschouwd zo slecht nog niet. Ze creëren hun eigen intimiteit. Mijn kinderen en ik zijn slechts een enkel berichtje van elkaar verwijderd. Na een reis zie ik hen, waar ook ter wereld, vol in beeld. Grauw door slaapgebrek, met een bijna lege telefoon met barst, maar toch. Instantane geruststelling die mijn ouders moesten ontberen.

Nu dat document nog vinden.

Mijn mobiel licht op: "sry mam vergat doc te sturen<3 thx anyway".