Zeven manieren om publiek bij je onderzoek te betrekken

Koken op biomassa in lage- en middeninkomenslanden is een belangrijke oorzaak van hartaandoeningen. Om dit gedetailleerder in beeld te brengen en verbeteringen door te voeren, maakt Kingsley Boakye met zijn team gebruik van photovoice. Deze participatieve onderzoeksmethode betrekt inwoners uit Ghana in de Ashanti-regio bij het documenteren van hun ervaringen met luchtvervuiling in huis en hun gezondheid. Dit doen ze door middel van fotografie, groepsreflecties en interviews, waarmee ze een stem krijgen en handelingsperspectief in het verbeteren van hun dagelijks leven.

Luca Hopman, Anushka Dasgupta, Marguerite van den Berg en Noortje van Amsterdam werken samen met filmmaker Job van Aken aan een korte documentaire die verkent hoe artistieke methodes gebruikt kunnen worden voor engaged research. De film fungeert als gespreksstarter in buurthuizen en debatcentra voor conversaties over schimmel, vocht en verval in sociale woningbouw met bewoners, onderzoekers, studenten, beleidsmakers, woningbouwverenigingen en bewonersorganisaties. De film wordt mede gefinancierd door het Vidi-project Improvising Security: Subsistence in contemporary western Europe, het IOS Seed Fund en Huurders Netwerk Amsterdam (HNA).

Het FLY-project (Food-related Lifestyles in Youth) onderzoekt hoe jongeren, met name jongeren die een praktijkgerichte opleiding volgen, duurzamere eetgewoonten kunnen aannemen. Een groep jongeren gaat samenwerken met onderzoekers om te bedenken wat de beste vorm, methode en doelgroep is om de onderzoeksresultaten te delen. Tijdens een reeks co-creatiesessies ontwerpt de groep een creatieve publieksactiviteit. Ze voeren hun idee uit met  professionele externe begeleiding. Op deze manier worden de onderzoeksresultaten teruggekoppeld naar de maatschappij via de stemmen van degenen die centraal staan in het onderzoek, en wordt er een methode ontworpen waar andere onderzoekers ook baat bij kunnen hebben.

'Re-enchanting Rotterdam' is een samenwerkingsverband tussen utrechtse onderzoekers uit de literatuurwetenschap, geowetenschappen, antropologie, genderstudies en geschiedenis. De gemene deler is dat zij allemaal geïnteresseerd zijn in hoe individuen, met name met een migratieachtergrond, een gemeenschap opbouwen en hun plaats vinden in een wereld in crisis. Het project concentreert zich op Rotterdam, een stad waar mensen, invloeden, culturen en verhalen uit de hele wereld samenkomen. Die culturen en verhalen en de inzichten uit wetenschappelijk onderzoek komen samen in conversaties rond koken en eten met asielzoekers die tijdelijk op cruiseschepen wonen. Flore Janssen: "Met startkapitaal van Migration and Societal Change hebben we een ondersteunende relatie met deze deelnemers opgebouwd: we willen dit publieke engagementproject nu uitbreiden en verdiepen.’’

Inheemse volkeren in de Surinaamse dorpen Apetina en Sipaliwinisavanne hebben last van wilde dieren die hun gewassen eten. Dat leidt tot voedselonzekerheid en vormt een uitdaging voor natuurbescherming. Ronja Klippers: “Tijdens mijn promotieonderzoek heb ik interdisciplinaire gegevens verzameld in deze gemeenschappen om inzicht te krijgen in het sociaal-ecologische systeem. Ik wil nu terugkeren naar beide dorpen om mijn onderzoeksresultaten te presenteren en te bespreken, en om samen de volgende stappen te verkennen op basis van lokale prioriteiten. Deze activiteiten zijn essentieel voor co-creatie en dekoloniale kennisuitwisseling.’’

Dit project laat basisschoolkinderen kennismaken met migratie vanuit een natuurlijk, historisch en persoonlijk perspectief. Door migratie te zien als een universeel fenomeen dat zowel bij dieren, mensen als hun eigen families voorkomt, krijgen kinderen een breder begrip van verplaatsing en verbondenheid. Ze delen migratieverhalen van hun eigen familie in de klas, waarbij ze foto's, voorwerpen en herinneringen meenemen. In samenwerking met een grafisch kunstenaar worden deze verhalen omgezet in geïllustreerde werken. Het project wordt afgesloten met een openbare tentoonstelling, die empathie, intercultureel begrip en gemeenschapsdialoog rond migratie bevordert.

Genbewerkingstechnologieën bieden veelbelovende mogelijkheden voor de behandeling van zeldzame genetische ziekten bij kinderen. Eveline Ilcken: “Bij het UMCU ontwikkelen we technologieën die deze kinderen kunnen helpen, maar die roepen wel belangrijke ethische en maatschappelijke vragen op. Om kinderen en hun ouders bij dit gesprek te betrekken buiten het laboratorium en de kliniek, ontwikkelen we samen met kunstenaars, patiënten, ouders en partners zoals de WKZ Kinderraad en Ouderraad een interactieve voorstelling die zal worden opgevoerd op locaties en evenementen zoals scholen, theaters en festivals.’’