ERC Advanced Grants voor drie Utrechtse onderzoekers

Lawines van zand en water stromen door onderzeese valleien van de kust naar de bodem van de oceanen. Ze verbinden daarmee het land met kwetsbare diepzee systemen. Ze brengen daar ook vervuiling met zich mee, zoals microplastics. Het zand begraaft ook plantenresten die door rivieren met het sediment zijn vermengd, waardoor deze uit de koolstofkringloop verdwijnen. Hoeveel plastic en plantenresten worden begraven kan niet worden berekend omdat er nog te veel onduidelijk is over het transport van mengsels van sediment, plantenresten en vervuiling naar de bodem van de diepzee. Met de nieuwe experimenten en nieuwe theoriën van DEEP-FLUX worden deze berekeningen voor het eerst mogelijk mogelijk gemaakt. 

Innovatieve laboratoriumexperimenten op kleine schaal leggen de fysische mechanismen bloot van het transport en de afzetting van microplastics en organische koolstofdeeltjes in stromingen langs onderzeese canyons. Deze mechanismen zullen worden verwerkt in een computermodel. Gegevens uit die canyons, verkregen via ons Europese netwerk van samenwerkingspartners, zullen dit nieuwe model valideren. 

DEEP-FLUX zal de internationale onderzoeksgemeenschap op het gebied van onderzeese canyons in staat stellen om observationeel onderzoek op zee aan te vullen met kwantificeringen van koolstofopslag en microplasticvervuiling in diepzee-hotspots. Dit onderzoek zal er uiteindelijk voor zorgen dat deze ontbrekende route voor koolstofopslag kan worden meegenomen in studies naar de mondiale koolstofbalans, en zal een wetenschappelijke basis vormen voor beleid ter bescherming en beheer van diepzeeomgevingen. 
 

In een wereld die steeds meer wordt gekenmerkt door unilateralisme en weerstand tegen internationale samenwerking, rijst de vraag of universele afspraken waaraan alle landen deelnemen nog steeds de enige manier zijn om mondiale duurzaamheid en rechtvaardigheid te bevorderen. Met zijn nieuwe ERC-project PluriPol stelt Frank Biermann deze aanname ter discussie door een alternatief te onderzoeken: plurilaterale overeenkomsten tussen kleinere coalities van gelijkgestemde landen. Het project zal het potentieel van dergelijke plurilaterale afspraken onderzoeken om urgente mondiale duurzaamheidsuitdagingen aan te pakken. 

Via een uitgebreide analyse van plurilaterale politiek en instituties willen Biermann en zijn team nieuwe inzichten ontwikkelen in de manier waarop internationale samenwerking kan worden heruitgevonden in een steeds verder gefragmenteerd geopolitiek landschap. Gezien de onzekerheid en onvoorspelbaarheid van de huidige politieke context is het project flexibel opgezet, met een sterke nadruk op co-creatie en samenwerking met maatschappelijke organisaties. 

Voor Biermann is dit de tweede keer dat hij een ERC Advanced Grant ontvangt. In 2018 kreeg hij deze prestigieuze Europese subsidie toegekend voor zijn onderzoek naar de Sustainable Development Goals die de Verenigde Naties hebben opgesteld in 2015. 

Frank van Tubergen, hoofd van onderzoeksgroep Migratie & Migranten aan NIDI-KNAW en bijzonder hoogleraar Migratie en Groepsrelaties aan de Universiteit Utrecht, ontvangt de ERC-subsidie voor zijn Co-Alpha-project. Met dit project richt Van Tubergen zich op hedendaagse jongeren die opgroeien in diverse samenlevingen. Hij wil achterhalen hoe cohesie ontstaat binnen en tussen deze groepen jongeren.  

De Utrechtse bijzonder hoogleraar geeft aan dat jongeren in heel Europa opgroeien in een tijd van toenemende etnische diversiteit, groeiende anti-immigrantenstemmingen en alomtegenwoordige sociale media. “Toch bestuderen we hun sociale cohesie nog steeds aan de hand van een model dat is ontwikkeld voor een eenvoudigere werkelijkheid: een tweedeling tussen jongeren met en zonder migratieachtergrond.”  

Met Co-Alpha wil Van Tubergen verder kijken dan dat. “In de klaslokalen van vandaag komen veel verschillende groepen samen. Onder jongeren zonder migratieachtergrond zien we groeiende verdeeldheid over migratie en diversiteit. Met Co-Alpha hoop ik nieuw licht te werpen op hoe samenhang vorm krijgt binnen en tussen al deze groepen. En dat zoiets op meerdere vlakken gebeurt: van vriendschappen en vertrouwen, tot eenzaamheid en het herkennen van discriminatie.” Hierbij doet zich voor Van Tubergen een unieke kans voor: “Ik kan de jongeren van vandaag vergelijken met een onderzoek dat ik in 2010 heb geleid, waardoor we kunnen zien hoe de samenhang in de loop van bijna twee decennia is veranderd.”