Als het gaat om het Israëlisch-Palestijnse conflict geldt Nederland tot op vandaag de dag als een van de meest pro-Israëlische landen van Europa. Dat wil niet zeggen dat Nederland het zelfbeschikkingsrecht van het Palestijnse volk niet erkent. Maar ondanks het feit dat de Nederlandse regering al sinds jaar en dag zegt te streven naar een beleid van 'evenhandedness' geldt, als het er op aankomt geldt het Israëlische recht van zelfbechikking in Den Haag nog altijd als belangrijker dan het Palestijnse. Schuldgevoelens over de Holocaust worden daarbij vaak als dominante factor aangevoerd. Maar is daar alles mee gezegd? De afstand tot het oorlogsverleden bestaat inmiddels meer dan zeven decennia. Dit onderzoek beoogt voor de eerste maal een integrale geschiedenis van de Nederlandse opstelling ten aanzien van het Israëlisch-Palestijnsen conflict te leveren. Het onderzoek neemt de Balfour-verklaruing van 1917, toen de Britten het Joodse volk een thuisland in Palestina beloofden, als beginpunt en eindigt precies een eeuw later, Daarbij richt het onderzoek niet alleen de schijnwerpers op de vraag hoe de houding van regering, parlement en samenleving  zich ontwikkelde maar juist ook ook op de vraag welke factoren daaraan te n grondslag lagen. 

Since the 1990s a rising number of academic accounts on remedies for serious and grave injustices have been published. Each year numerous new books and articles on tribunals, financial compensation, apologies and truth commissions find their way to academics from a broad range of disciplines that each from their own perspective deal with the question how to repair grave injustices from the past as effectively as possible. A serious problem however continues to be that broad interdisciplinary accounts that not only focus on either retributive measures (punishing the perpetrator) or restorative measures (restoring the victim) so far are not available or are completely outdated. 

The objective of this project is to develop a new extensive text book that critically assesses all available remedies for serious and grave injustices, ranging from criminal tribunals to financial compensation and commemorations. 
Differently than many other accounts in this field this book can be regarded as truly interdisciplinary in the sense that it puts the increasing use of instruments of transitional justice and their functioning in their proper legal, socio-political and historical contexts. Furthermore, the book not only wants to describe, but also wants to raise questions by alternating short historical overviews with in-depth articles on topical issues. The first part of the book examines specific difficulties and challenges that all available remedies are confronted with. (When do historical injustices become genocide? What to do with bystanders and victims that also have become perpetrators?) The second and third part of the book pay attention to both positive as well as well as negative aspects and characteristics of available instruments. (Politicization of tribunals; Balancing the rights of perpetrator and victim; Inevitability of apologies; Educational powers of statues and monuments from the ‘dark past’.) 
The book ends with four still pending cases and issues ranging from the effectiveness of the ICC to the continuing debate on the legacy of colonialism/slavery, the Armenian ‘genocide’ and the drama of Srebrenica. These case studies can be used as stepping stones for further discussion on the functioning of specific instruments and the opportunities to deal with delicate issues that either have reference to a distant or more recent past. 
Because of its all-encompassing and interdisciplinary character, its clear structure and its question raising approach this text book may be regarded as a perfect introduction to the topic of transitional justice for students from different academic domains. 

• dr. Lauren Gould