Werden vroeger ook meer complexe overeenkomsten bij wijze van spreken met een stevige handdruk of op de achterkant van een sigarendoos gesloten, maar tegenwoordig zien wij in het bedrijfsleven en bij de overheid steeds omvangrijkere, complexere overeenkomsten gesloten worden, ook voor min of meer eenvoudige transacties. Deze steeds verdergaande "verjuridisering", leidend tot steeds omvangrijkere en juridisch complexere contracten, leidt ook tot steeds hogere transactiekosten. Niet alleen wordt steeds vaker een beroep gedaan op juridische professionals (met alle extra koste van dien), maar bovendien worden de onderhandelingstrajecten om te komen tot commerciële contracten ook steeds langer en complexer. Dit is naar mijn verwachting niet in de laatste plaats het gevolg van de omstandigheid dat commerciële partijen in toenemende mate de neiging hebben om de in het kader van de voorgenomen transactie te lopen risico's zoveel mogelijk bij de wederpartij te leggen en zich aldus zelf zoveel mogelijk contractueel vrij te tekenen. Die kennelijk in de praktijk veelvuldig voorkomende wens leidt er vervolgens niet zelden toe dat de onderhandelende partijen tegenover elkaar komen te staan, de verhoudingen verslechteren en partijen uiteindelijk uitvoering gaan geven aan het gesloten contract vanuit een houding van argwaan en frustratie in plaats van vanuit een positieve, op een succesvolle uitvoering van het contract gerichte houding.

Het onderzoek van Marcel Ruygvoorn richt zich onder meer op de vraag wat aan de hiervoor omschreven "verjuridisering" binnen het commerciele contractenrecht ten grondslag ligt, op welke wijze zich dit uit werkt in de inhoud van de contracten en hoe tegemoet gekomen kan worden aan de wens van veel General Councils om te komen tot vereenvoudiging, bijvoorbeeld in de vorm van minimalistische(r) contracten.