Promotie: Modelling the present-day imbalance of the Antarctic Ice Sheet

Observaties tonen aan dat de Antarctische ijskap dunner wordt en aanzienlijk bijdraagt aan de wereldwijde zeespiegelstijging. Na thermische uitzetting en de Groenlandse ijskap levert ze de grootste bijdrage, maar met een veel groter potentieel effect. Twee van de grootste en snelst dunner wordende gletsjers van Antarctica bevinden zich in regio’s waar feedbackmechanismes het toekomstige ijsverlies sterk kunnen versnellen.

Eerdere ijskapmodellen hadden moeite om de huidige waargenomen disbalans te simuleren. Deze thesis presenteert een bijgewerkt model, toegepast op Antarctica, dat er in slaagt de huidige massaveranderingen te reproduceren. Met dit verbeterde model hebben we verschillende experimenten uitgevoerd om het toekomstige gedrag van Antarctica te onderzoeken. In de eerste reeks experimenten testten we wat er zou gebeuren als het huidige ijsverlies zou doorgaan zonder verdere klimaatverandering, waarbij onze methode om de huidige disbalans op te nemen in twee ijskapmodellen werd toegepast. De resultaten suggereren dat twee grote gletsjers al onherroepelijk instorten, wat mogelijk een grootschalig ijsverlies en een zeespiegelstijging van meerdere meters binnen 500–1.500 jaar kan veroorzaken, zelfs als klimaatverandering vandaag zou stoppen.

Een tweede reeks experimenten toont aan dat het patroon van massaverlies zeer gevoelig is voor de initialisatie. Tot slot tonen experimenten die de huidige disbalans combineren met geprojecteerde klimaatverandering aan dat de meest kwetsbare ijsplaten 25–100 jaar eerder instorten dan vanuit een evenwichtssituatie en dat de bijdrage aan de zeespiegelstijging tegen 2100 verdubbelt met onze nieuwe methode. Het opnemen van de huidige massaverandering in ijskapmodellen versnelt de voorspelde ijsmassaverliezen en de wereldwijde zeespiegelstijging dus aanzienlijk, en de verliezen zijn sneller en groter bij sterkere klimaatverandering.