Onverklaarde moeheidsklachten bij kinderen  

De prognose van onverklaarde moeheid bij jongeren valt tegen. De helft van de patiënten die vanwege aanhoudende moeheid naar een kinderarts verwezen werden, had een jaar later het Chronisch Vermoeidheidssyndroom (CVS). Van de CVS-patiënten was de helft na 3 jaar niet hersteld.

Voor deze ongunstige ontwikkeling zijn in het begin van de moeheidsklachten risico- en beschermingsfactoren te onderscheiden, die van belang kunnen zijn voor een op de patiënt aangepaste behandeling. Wazig zien, rillingen, obstipatie, geheugen problemen, pijn in rug en ledematen en het vrouwelijke geslacht waren risicofactoren, terwijl een levensstijl met lichamelijke activiteit een gunstiger ziektebeloop liet zien. Sporten in clubverband was een beschermende factor, maar sporten ‘op eigen houtje’ juist niet.

Vóór de moeheid waren de patiënten niet overbelast met lichamelijke of schoolse activiteiten en gebruikten ze nauwelijks alcohol of tabak en geen drugs. In hun families kwam vaker moeheid voor. Patiënten hadden meer slaapproblemen dan controlejongeren die even moe waren, maar geen medische hulp vroegen. Adolescenten slapen in het algemeen te kort. Een later begin van middelbare schooltijden zou slaaptekort kunnen voorkomen.