Chinees-Indonesische moslims vinden nieuwe manieren om hun identiteit uit te dragen 

Gescheiden werelden

Chinezen hebben sinds de koloniale periode een aparte sociale en economische status genoten die hen van de pribumi (‘inlandse’) Indonesiërs onderscheidde. Het verschil van godsdienst versterkte de sociale afgrenzing tussen beide groepen. De islam is de religie van de pribumi Indonesiërs, en voor een Chinees betekent de bekering tot de islam een daad van grensoverschrijding die een sterke reactie kan opwekken aan beide zijden.

Vermenging van Chinese en islamitische cultuur

Sinds de val van het Soehartobewind in 1998 is er een kentering waarneembaar. Het verbod op uitingen van Chinese cultuur is opgeheven, wat heeft geleid tot een opleving van Chinese culturele activiteiten. De Chinese cultuur en de moslimcultuur gelden niet langer als onverenigbaar: in het afgelopen decennium was er sprake van een cultivering van hybride Chinees-islamitische identiteiten. Verhalen over Chinese bijdragen aan de Javaans-islamitische beschaving die voorheen waren onderdrukt zijn herontdekt en onder de aandacht gebracht, en van diverse traditionale Chinese praktijken – van traditionele geneesmethoden tot de viering van het Chinese Nieuwjaar – zijn geïslamiseerde versies ontwikkeld.

Profijt van Chinese achtergrond

Voor een deel van de bekeerlingen bleek hun Chinese achtergrond voordelen op te leveren. Met name bekeerde zakenlieden en moslimpredikers bleken succes te hebben in het presenteren van hun hybride identiteiten.