Op 4 juni j.l. is in zijn woonplaats Freiburg im Breisgau (D) emeritus hoogleraar wijsbegeerte Willem van Reijen (1938) overleden. Van Reijen was al enige tijd ziek. Hij was een oorspronkelijk onderzoeker, een bemiddelaar tussen filosofische tradities en generaties, een geliefd docent en een kundig decaan van de toenmalige Faculteit Wijsbegeerte. Bovendien was hij een aimabel mens.
Van Reijens vakgebied was de politieke en sociale filosofie. Na zijn studie en promotie in Freiburg kwam hij in 1975 als docent naar Utrecht. In 1985 werd hij hoogleraar, in 2003 ging hij met emeritaat. In 2005 werd hij vanwege zijn grote betekenis voor de Nederlands-Duitse intellectuele relaties benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.
Van Reijen trad voor het eerst prominent naar voren ten tijde van het debat tussen ‘modernen’ en ‘postmodernen’ in de jaren tachtig. Hij schreef niet alleen over dat debat. Hij haalde kopstukken als Jürgen Habermas en Jean-Francois Lyotard naar Nederland en bracht studenten en jonge wetenschappers met hen in contact.
Zijn grootste intellectuele passie betrof het complexe denken van zo verschillende filosofen als Walter Benjamin en Martin Heidegger. Zijn twee mooiste boeken, Der Schwarzwald und Paris (1998) en Martin Heidegger (2008), getuigen van zijn grote eruditie en durf tot onconventioneel denken. Diezelfde kwaliteiten maakten hem tot een geliefd docent.
Van Reijen was een invloedrijk en handig bestuurder. Zo speelde hij als decaan een belangrijke rol in de keuze om zijn eigen leerstoel na zijn emeritaat tot leerstoel Ethiek om te vormen. Dat lag inhoudelijk zeker niet voor de hand, maar van Reijen zag mogelijkheden die inmiddels met de status van het Ethiek Instituut geheel bewaarheid zijn geworden.
Het departement Wijsbegeerte verliest met Willem van Reijen een van zijn meest markante en invloedrijke figuren. Hij zal zeer worden gemist.